Persoonlijk | Waarom denken mensen je toch altijd te kennen?

by - 06:00:00


Ik vond het weer eens tijd om een ouder artikel te reposten. Artikelen waar ik trots op ben, waar ik veel tijd in heb gestoken en waarvan ik het zonde vind dat ze nu al vergeten zijn. Meestal repost ik een beauty artikel, maar dit keer besloot ik voor het echte werk te gaan. Een artikel waarvan ik niet wist of ik het in de eerste plaats wel moest posten, maar die ik nu zelfs nog een keertje online zet. Ik ben er trots op en wil het graag met je delen..

Je kent het vast wel: je probeert na een moeilijke periode je leven weer op te pakken en er absoluut het beste van te maken, tot je weer iemand tegenkomt die je neerhaalt. En hoe vaak is deze persoon iemand die je amper kent of zelfs helemaal nog nooit gesproken hebt? Vandaag vertel ik je meer over hoe ik dit meemaak en hoe ik er probeer mee om te gaan.

Het is mij al vaak overkomen. Iemand die je alleen kent van naam, maar die toch op miraculeuze wijze je door en door schijnt te kennen. Die weet hoe jij in elkaar zit en hoe jij met anderen om gaat. Die weet hoe jij bent als je alleen thuis zit en probeert het beste van je leven te maken in een moeilijke periode. Ik snap het niet. Laatst gebeurde het weer. Ik hoorde dat iemand, die ik alleen van naam ken en een paar keer heb gezien, zelfs nog nooit gesproken heb, zegt dat ik een steekje los heb. Nu weet ik dat mijn leven en mijn manier van dingen oplossen niet altijd de juiste zijn, maar geef toe, is dat bij jou wel zo? Is deze manier van praten over iemand die je niet kent dan wel de juiste?

Nu wil ik ook graag nog even aankaarten dat er soms misverstanden zijn over mijn angststoornis, dat er gedacht wordt dat ik deze mijzelf heb aangepraat. Nu kan ik je zeggen, dat is niet zo. Ik wist niet eens dat dit bestond, toen ik te horen kreeg dat dit geconstateerd was, samen met PTSS (Posttraumatische Stressstoornis). Heb ik daardoor dan meteen een steekje los? Want ik kan je vertellen dat veel meer mensen dan je denkt last hebben van dit soort angsten, stoornissen en problemen en die ieder voor zich allemaal het beste willen bereiken dat zij kunnen, inclusief moi.
 

Maar hoe ga ik nu om met deze mensen die ervan overtuigd zijn mij te kennen? In het begin schoot ik vaak meteen in de verdediging. Ik voelde me gelijk weer erg slecht en kon hier weken last van hebben. Tot ik merkte dat zij er vaak nog meer last van hadden dan ikzelf. Waarom zou je zoiets zeggen over een ander? Waarom zou je zo erg bezig zijn met een ander zijn of haar leven als je diegene zo erg vindt? Blijkbaar vind je het ergens toch wel interessant en trekt het je aandacht. Dit is wat ik mij nu altijd voorhoud. Blijkbaar vinden ze het zo interessant dat ze er zelfs met anderen over gaan praten. Want zeg nu zelf, je praat toch alleen over dingen die je bezig houden?

Het heeft mij erg geholpen dit tegen mezelf te blijven herhalen. Waarom blijven ze toch zo met mij bezig? Zelfs als ik ze totaal negeer, ze nog nooit gesproken heb of niet eens weet wie ze zijn? Het heeft voor mij erg veel troost geboden dan te bedenken dat ze mij niet eens kunnen kennen, als ik ze nog nooit heb gesproken. Hoe kunnen ze dan weten wie ik ben? Dit is dus niet zo. Ze weten wat andere mensen over me zeggen, wat ze horen via via. En we weten allemaal hoe het gaat als je de eerste een zin in fluistert en de dertigste hem moet zeggen, de zin komt er anders uit. En dat is hierbij precies hetzelfde. Natuurlijk is het vervelend om zulke dingen te horen, maar je ouders, je broertjes en zusjes, je opa en oma, je ooms en tantes en natuurlijk je vriend, vriendin en je vrienden zijn degenen die je echt kennen en dat zijn degenen die van je houden, waardoor je vanzelf in gaat zien dat er helemaal niks van waar is wat ze zeggen.

Dit artikel is geen aanval op de mensen die dit soort dingen over me zeggen, het is voor mezelf een soort verslagje van hoe ver ik ben gekomen. Van weken huilen en mezelf opsluiten, tegen niemand meer durven praten naar mezelf er vrijwel niks van aantrekken en bedenken dat zij waarschijnlijk degene zijn die er een probleem van maken en dat er met mij (bijna) niks aan de hand is. Ook het besef dat het er wel is, maar dat ik mijzelf iedere dag weer aanzet om te doen wat ik kan is erg fijn om op een rijtje te kunnen zetten. En ik hoop ook anderen hiermee te inspireren dat te doen en zich niet bezig te houden met 'haters'. Zij houden zich al genoeg bezig met jou! ;)
Liefs,
Carmen

You May Also Like

0 reacties